Regenboogbaby – het verhaal van Hedwych Veeman

Ik heb altijd vijf kinderen gewild. Als alleenstaande moeder van drie kinderen koos ik ervoor om nog een baby te krijgen zonder partner aan mijn zijde. Begin maart, op WEAR (een babywearing-evenement in de VS), testte ik positief, en hoewel ik wist dat het nog vroeg was, kocht ik de eerste spulletjes voor de baby. Ik kon al die babyspullen op de beurs gewoon niet weerstaan.

Een paar weken later paste het beeld op de echo bij de controle niet bij het aantal weken dat ik zwanger zou moeten zijn. De gynaecoloog probeerde bemoedigend te blijven en liet me twee weken later terugkomen om te zien of er groei was. Helaas was die er niet.

In de hoop dat mijn lichaam het zelf zou oplossen, kreeg ik meer tijd voordat we het over andere opties hadden. De weken verstreken, maar er gebeurde niets. Het was een vreselijk gevoel om je lichaam te zien veranderen (mijn buik en borsten dachten duidelijk nog steeds dat ik zwanger was… ik zag er echt zwanger uit), terwijl je weet dat er geen leven meer in zit.

Vlak voor Celines verjaardag besloot de gynaecoloog dat het te lang duurde. Een ‘missed abortion’ noemen ze dat. Ik moest een curettage ondergaan, waarbij ik behoorlijk wat bloed verloor, maar na een paar zwakke dagen was ik weer op de been.

Het moeilijkste van alles was dat ik dit alleen moest doormaken, zonder partner.

Toch weerhield het me er niet van om het na een paar maanden opnieuw te proberen.

Felice, mijn regenboogbaby, werd precies een jaar na de ingreep geboren (niet op de dag precies, maar wel in dezelfde week).

Er zullen altijd momenten zijn waarop je denkt aan het kindje dat er niet is, maar Felice maakt met zijn prachtige glimlach veel tranen goed.

Ik voel me heel gezegend met vier gezonde kinderen en wens andere (aanstaande) ouders toe dat ook zij na de storm de regenboog zien.