Na de storm komt de regenboog...

Sprookjes eindigen met de woorden ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Sommigen komen zo moeiteloos bij dat ‘nog lang en gelukkig’ uit dat anderen het nauwelijks kunnen begrijpen, en anderen... Anderen moeten 10 draken en een honderdkoppig monster verslaan, rotsachtige bergen beklimmen, door ondoordringbare bossen trekken en alles weggeven wat ze hebben om er te komen. Aan hen willen we de draagdoek RAINBOW BABY opdragen – aan de strijdende ouders, aan de kinderen op wie ze langer dan wie ook hebben gewacht, en aan de kinderen die ze onderweg verloren.

Met het project RAINBOW BABY willen we laten zien dat we denken aan iedereen die heeft moeten vechten voor dit gelukkige einde en toch blijft geloven dat gelukkige eindes bestaan. 15 oktober, de Internationale Dag van Zwangerschaps- en Babyverlies, is een goed moment om om je heen te kijken en je af te vragen welke rol jij in dit sprookje speelt. Misschien heb jij meer kracht dan anderen en kun je helpen de draak te verslaan? Misschien heb je de tijd en de moed om naar iemand te luisteren? Wil je de draagdoek Rainbow Baby voor jezelf of om aan iemand cadeau te doen, dan vind je hem hier

Met deze REGENBOOG delen we tien verhalen over hoe de storm een regenboog werd <3 Verhalen met foto’s vol liefde die de ouders voor ons hebben gemaakt. We zijn deze geweldige vrouwen enorm dankbaar dat ze ons hebben binnengelaten en hun moeilijke verhalen met ons delen. Ze helen wie ze leest, en omdat praten therapie is, helen ze hopelijk ook jullie, mama’s <3

We delen deze echte foto’s van regenboogmama’s (en een papa) met hun regenboogbaby’s. Na de storm kwam de regenboog...

Je vindt deze prachtige draagdoek RAINBOW BABY hier: https://bit.ly/3lSadwX

Aleksandra Czajka-Sołek

Het was herfst, een prachtige Poolse herfst. Ze was toen al ruim 2 jaar oud en we konden aan een tweede kindje gaan denken. Ze was een wonder, want eigenlijk zouden we geen kinderen kunnen krijgen. Deze keer planden we het, en het lukte... twee streepjes. Ik vertelde het aan niemand, ik wilde het zeker weten en de uitslag door de arts laten bevestigen. De afspraak: het is te vroeg, ook al bevestigt de bloedtest het, ik moet over 2 weken terugkomen. Tot eind november heb ik nog veldwerk, want hoe kan ik nou zeggen dat ik niet kan... Helaas slaat het weer om. Verkoudheid, koorts, zwakte – nog maar 3 dagen veldwerk. Vanaf donderdag bloedverlies, op vrijdag direct van mijn werk naar de arts... Het was de ergste afspraak ter wereld. Ik zei niemand iets, de afspraak stond in geen enkele agenda. Daarna 2 weken thuis met griep. Het was voorbij. 13 maanden later werd mijn tweede dochter geboren. We hebben het gered, met gebroken vliezen, problemen en een beperking – maar ze is er! Ze is geweldig... en pas toen, na een jaar, vertelde ik het aan mijn man, en aan niemand anders...

Aleksandra Pawlisiak

Ons verhaal begint zoals vele anderen: liefde, huwelijk, en een kind krijgen dat onze kleine wereld compleet zou maken leek alleen maar natuurlijk. Maar de natuur speelt vaak spelletjes...
Een paar maanden nadat ik de beslissing had genomen over het kind, voelde ik dat het me eindelijk was gelukt! Vol emotie deed ik een zwangerschapstest en ik was verbijsterd - het was negatief. Ik kon het niet geloven. Ik probeerde mezelf onder controle te houden, mezelf tot rede te brengen, maar mijn intuïtie liet me niet met rust. Ik voelde dat ik zwanger was! Ik deed bloedtesten, de resultaten waren duidelijk: ik had gelijk! Ik kocht meteen een paar prachtige kleine schoentjes, tekende met een rode stift een groot hart om het testresultaat en gaf het aan mijn man. We waren zo gelukkig! Helaas verschenen op dezelfde dag de eerste verontrustende symptomen. Ik ging naar de dokter, hij zei dat de zwangerschap erg pril was en dat we moesten wachten. Dus wachtten we vol angst en hoop, maar bij de volgende bezoeken keerde onze vreugde terug: het embryo groeide, hoewel langzaam, en toen de dokter ons eindelijk een kloppend hart op het scherm liet zien, slaakten we een zucht van verlichting. We geloofden dat vanaf dat moment alles goed zou komen. Helaas bleek tijdens het volgende bezoek dat onze baby niet genoeg was gegroeid en het hart niet klopte zoals het hoorde. Het was 23 december. De dokter zei ons de hoop te bewaren, want 'het is Kerstmis, en met Kerstmis kunnen zelfs wonderen gebeuren'. Helaas niet in ons geval... 27 december - het was ons zijn of niet zijn... Een bewegingloos beeld op een echografiescherm... Ons kerstwonder gebeurde niet - het hartje van onze kleine stopte met kloppen. De hoofdverantwoordelijke arts kwam naar me toe in het ziekenhuis. Na een kort gesprek zei hij 'je moet sterk zijn... Onthoud: je bent als een gordeldier en niets zal je van je stuk brengen'. Nadat ik het ziekenhuis had verlaten, ging ik naar de tattoostudio. De eerste vrije afspraak. Het gordeldier is voor altijd bij me.
Bijna een jaar later deed ik opnieuw een zwangerschapstest.
Het eerste bezoek vlak voor Kerstmis en weer hetzelfde: de zwangerschap is pril, je moet wachten. 27.12 zaten we weer in dezelfde wachtkamer, ervoeren een vreselijk déjà vu - we wachtten op zijn of niet zijn. Deze keer was het beeld van de echo niet bewegingloos: het hart flikkerde gelijkmatig en sterk op het scherm. Vandaag is onze regenboogdochter ruim 2 jaar oud en elke dag daagt ze ons voor twee uit :)

Hedwych Veeman

Ik heb altijd vijf kinderen gewild. Als alleenstaande moeder van drie kinderen koos ik ervoor om nog een baby te krijgen zonder partner aan mijn zijde. Begin maart, op WEAR (een babywearing-evenement in de VS), testte ik positief, en hoewel ik wist dat het nog vroeg was, kocht ik de eerste spulletjes voor de baby. Ik kon al die babyspullen op de beurs gewoon niet weerstaan.
Een paar weken later paste het beeld op de echo bij de controle niet bij het aantal weken dat ik zwanger zou moeten zijn. De gynaecoloog probeerde bemoedigend te blijven en liet me twee weken later terugkomen om te zien of er groei was. Helaas was die er niet.
In de hoop dat mijn lichaam het zelf zou oplossen, kreeg ik meer tijd voordat we het over andere opties hadden. De weken verstreken, maar er gebeurde niets. Het was een vreselijk gevoel om je lichaam te zien veranderen (mijn buik en borsten dachten duidelijk nog steeds dat ik zwanger was… ik zag er echt zwanger uit), terwijl je weet dat er geen leven meer in zit.
Vlak voor Celines verjaardag besloot de gynaecoloog dat het te lang duurde. Een ‘missed abortion’ noemen ze dat. Ik moest een curettage ondergaan, waarbij ik behoorlijk wat bloed verloor, maar na een paar zwakke dagen was ik weer op de been.
Het moeilijkste van alles was dat ik dit alleen moest doormaken, zonder partner.
Toch weerhield het me er niet van om het na een paar maanden opnieuw te proberen.
Felice, mijn regenboogbaby, werd precies een jaar na de ingreep geboren (niet op de dag precies, maar wel in dezelfde week).
Er zullen altijd momenten zijn waarop je denkt aan het kindje dat er niet is, maar Felice maakt met zijn prachtige glimlach veel tranen goed.
Ik voel me heel gezegend met vier gezonde kinderen en wens andere (aanstaande) ouders toe dat ook zij na de storm de regenboog zien.

Anna Rożek

Vlak voor de bevalling belandde ik in het ziekenhuis, het risico om het kindje rond de geboorte te verliezen was reëel, ik voelde geen bewegingen meer en de paniek sloeg opnieuw toe in onze harten... Een snelle echo liet zien dat alles in orde was, maar de bewegingen van de baby werden wel in de gaten gehouden. Een week later, na een zware bevalling, werd Martynka geboren, het mooiste kerstcadeau dat we konden krijgen.
Mijn droom kwam uit, de leegte in mijn hart werd gevuld – de leegte die me sinds het verlies van mijn zoon had vergezeld. Hij gaf me de eer om mama van een engeltje te zijn, hij waakt over ons en ik zie in het dagelijks leven kleine tekens die dat bewijzen. Martynka bracht de glimlach op ons gezicht terug, ze is voor ons als een regenboog na de storm. Alleen samen konden we die pijn en dat verdriet doorstaan en samen wachten op het geluk van de geboorte van onze dochter; ik denk dat de steun aan elkaar ons kracht gaf.
Ik vraag me nu af waarom ik dit verhaal heb geschreven... Na de dood van mijn zoon zocht ik informatie en steun op internet, en dat was er niet veel. Dus als mijn verhaal iemand helpt te begrijpen, een stap verder te zetten om door te gaan en te geloven dat er een gelukkig einde kan komen, dan weet ik dat het goed is om te schrijven over de regenboogbaby die ik op 19-12-2019 ter wereld mocht brengen.

Anna, mama van Natalka, Bartosz, Miłosz en Martynka

Bożena Warpas

Ik heet Bożena en ik ben moeder van 5 kinderen. Twee dochters – Patrycja en Wiktoria –, een engeltje en twee zoons – Piotruś en Wojtuś. 15 oktober is al 4 jaar een heel moeilijke dag voor me. In 2017 brak mijn hart en voelde ik me wegzakken in een eindeloze afgrond...
Het was een gewone dag. Nou ja, niet helemaal. 13 maart... mijn naamdag en de sterfdag van mijn moeder. De 13e, zo’n ongeluksgetal. Het begon onschuldig, met een beetje bloedverlies. Dat had ik in mijn eerste zwangerschap ook gehad, ik maakte me geen zorgen. Toen het erger werd, belde ik mijn man en gingen we naar het ziekenhuis. Zoals ik al vermoedde, werd de miskraam bevestigd. Ik moest ter observatie blijven. Ik verliet het ziekenhuis op eigen verzoek, omdat ik er psychisch niet klaar voor was om daar te blijven. Het enige wat ik voelde, was een overweldigende duisternis. Het werd avond. Ik hoopte dat het allemaal maar een droom zou zijn als ik ’s ochtends wakker werd... Dat was het niet. Een week lang heb ik alleen maar gehuild. Psychisch hielp een bezoek aan mijn gynaecoloog me enorm. Hij legde uit wat er was gebeurd, heel medisch maar ook tactvol, en gaf groen licht om het opnieuw te proberen. Ik raakte al in de eerste cyclus zwanger. De zwangerschap verliep goed, we verwachtten nog een dochter. Toen ik bij de laatste echo naar het geslacht vroeg, bleek het een jongen te worden. Ik droomde ervan om ooit een zoon te hebben, Piotruś. Het was gelukt! Ik denk dat hij een dubbele dosis liefde van me kreeg, ik kon niet ophouden naar hem te kijken. Hij had veel behoefte aan nabijheid, en ik vond het heerlijk om hem te knuffelen. Ik droeg hem bijna elke dag in een draagdoek. De draagdoek werd een onlosmakelijk deel van mijn leven. Dankzij de draagdoek leerde ik andere dragende moeders kennen, kwam ik weer onder de mensen en was ik niet meer alleen moeder van mijn kinderen, maar ontdekte ik mezelf opnieuw.
Na één storm kwam voor ons twee keer de zon op, en het jaar daarop waren we opnieuw blij met een positieve zwangerschapstest. Nog een regenboogzoon kwam ons gezin versterken – Wojtuś! Toen hij vier maanden was, volgde ik de opleiding tot draagconsulent. Zo werd dragen niet alleen mijn hobby, maar ook een manier van leven. Nu is hij een jaar oud en draag ik hem elke dag.
Ik hoop dat ons draagavontuur zo lang mogelijk duurt, en dat er voor alle ouders na de storm een regenboog verschijnt en iedereen de zo gewenste baby in de armen mag houden.

Emilia Burzyńska

Ik heet Emilia en samen met mijn man Łukasz zijn we ouders van drie kleintjes. Onze oudste dochter Julia wordt binnenkort 5. Vanaf het begin wilden we 2 à 3 kinderen die niet te ver uit elkaar liggen.
De eerste zwangerschap verliep goed, dus toen ik ruim een jaar na Julia’s geboorte opnieuw zwanger werd, wilden we het meteen aan de familie vertellen. Ik was toen 7 weken zwanger en begon op mijn werk te bloeden. Ik voelde dat er iets mis was. Het bezoek aan het ziekenhuis bevestigde mijn angst. Een paar dagen later stelde de arts me bij de controle gerust: het gebeurt vrij vaak in het eerste trimester en hoeft geen problemen bij een volgende zwangerschap te betekenen.
We hadden even tijd voor onszelf nodig om tot rust te komen en onze emoties te laten bedaren. Twee weken later bleef Julia een weekend bij opa en oma en gingen wij met z’n tweeën naar Szklarska Poręba om uit te rusten – precies wat we nodig hadden, en... precies negen maanden later werd onze ‘regenboog’ Michalinka geboren. In het eerste trimester was ik erg angstig dat ik het weer zou verliezen, maar de zwangerschap verliep goed en mijn dochter werd gezond geboren.
Nog geen twee jaar later kwam mijn zoon Nikodem ter wereld. Al onze kinderen zijn in een draagdoek gedragen, maar het was Michalina die me motiveerde om draagconsulent te worden. Tegenwoordig is Michalinka een echt papa’s kindje – dat zie je op de foto’s! Nu mag alleen papa haar af en toe nog in de draagzak dragen.
Julia, Michalina en Nikodem – deze drie zijn onze hele wereld!

Katarzyna Kustosz-Burnac

Mijn verhaal begint heel gewoon... De bruiloft, de beslissing voor een kindje, al snel twee streepjes op de zwangerschapstest. Een afspraak bij de arts. Hij onderzoekt me – alles lijkt in orde. Hij maakt een echo... Een zwart gat... Flarden van woorden... Het hartje klopt niet... Doorverwijzing naar het ziekenhuis... Gevaar voor sepsis... Kleed u maar weer aan... De arts schrijft de papieren, ik klem mijn zwangerschapsdossier vast en heb de kracht niet om iets te zeggen, de tranen stromen vanzelf... Mijn man wacht achter de deur tot ik hem binnenroep om te laten zien dat het erwtje een boontje is geworden, met armpjes, beentjes en een hoofdje. Ik ga naar buiten. De arts zegt tegen hem dat hij mijn spullen moet pakken en me naar het ziekenhuis moet brengen.
Het ergste aan het verlies vond ik dat de meeste mensen het bagatelliseerden. Het was toch maar een vroege zwangerschap (Nee. Voor mij was het mijn droomkindje). Wees blij dat het nu gebeurde en niet later of bij de bevalling (Moet ik blij zijn dat mijn kindje eerder is gestorven in plaats van later?). Maak je geen zorgen, je krijgt nog wel een kindje, het komt goed (Ik ben geen paraplu kwijtgeraakt. Ik ben mijn kindje verloren. Dít kindje). Als je er een nieuwe hebt, vergeet je het wel (Ik ben het niet vergeten, en ik heb er nog twee gekregen).
Na het verlies, dat we eerst moesten verwerken, duurde het lang voordat ik weer zwanger werd. Uiteindelijk kwamen de zo gewenste twee streepjes en daarmee een hele zee van angsten, onrust, het luisteren naar elk klein afwijkend symptoom, het tellen van de bewegingen, frequente bezoeken aan de arts en elke echo. Ik durfde nauwelijks te ademen. Mijn regenboogzoon werd geboren bij 35 weken zwangerschap. En toen begon de angst om de baby... Na de geboorte van mijn zoon moesten we opnieuw heel lang wachten op de volgende zwangerschap. De twee streepjes op de test waren een wonder. Een zwangerschap tel je in weken. En na een verlies en een te vroeg geboren kindje tel je zo: laten we het maar volhouden tot 13 weken – dan daalt het risico op een miskraam met 60%. Laten we volhouden tot 24 weken – dan zijn de kansen van de baby 50/50. Laten we volhouden tot 32 weken – dan wordt al 90% van de baby’s praktisch gezond geboren... 36 weken + 1 dag – de zwangerschap is voldragen. De baby werd op tijd geboren. Op tijd en gezond.
Vandaag heb ik twee prachtige kinderen. Ik ben God en geweldige artsen dankbaar voor hen. En tegen de mama’s voor wie de wereld vandaag schuilgaat onder een zwarte lucht, wil ik zeggen: ik wens jullie met heel mijn hart dat er na de storm een regenboog verschijnt... En tegen de mama’s die dit nooit hebben meegemaakt, wil ik zeggen: jullie hebben geluk. Anderen hebben dat soms niet. Oordeel daarom nooit over de angst van je vriendin, nicht, schoonzus of buurvrouw. Want je weet misschien niet wat er achter die angst schuilgaat.

Magdalena Stwora

Er is geen groter verdriet dan het verlies van een kind. En het maakt niet uit of het kindje een paar millimeter of een jaar of twaalf oud was. We verloren ons kindje, Józia, toen ze nog maar 2 millimeter was. Ze was maar een maand bij ons: op 10 april 2019 waren we blij dat ons gezin van 2+1 zou groeien, en een maand later, op 11 april, hoorden we de ergste woorden: ‘Het spijt me, maar de zwangerschap ontwikkelt zich niet.’ Na heel veel tranen namen mijn man en ik een besluit – we willen het opnieuw proberen. Een halfjaar na het verlies kwam de zon voor ons weer op en begon het moeilijke wachten, vol angst voor de kleine, met miljoenen gedachten en soms tegenstrijdige gevoelens. Het was geen makkelijke zwangerschap. Het ziekteseizoen, wat slecht nieuws en aan het eind, midden in de voorjaarspandemie, een bevalling in eenzaamheid. Maar op 4 mei 2020 verscheen er na de storm een regenboog. Onze altijd lachende regenboogzoon werd geboren. Jeremi, ons zo gewenste kleine broertje.
Iemand kan zeggen dat het maar 8 weken waren, dat ik maar een maand zwanger was. Maar in die maand hadden we een kindje, ideeën over hem of haar, plannen. We hielden er met heel ons hart van, en ik weet dat het daar voor altijd zal blijven. Het verlangen naar dit onbekende kindje zal nooit overgaan, maar ik weet ook dat Jeremi er vandaag niet zou zijn als al die zwarte dagen er niet waren geweest. Misschien kwam Józia alleen bij ons om onze harten groter te maken en ze voor te bereiden op een regenboogkindje? Ik weet het niet, maar ik weet zeker dat we ons engeltje in de hemel hebben.

Marta Zakrzewska

Stilte is nooit goed (nu ik moeder ben, weet ik dat stilte altijd problemen betekent), en als de arts zwijgt, betekent het een nachtmerrie. Het waren de ergste seconden van mijn leven, en toen hoorde ik: ‘Het spijt me, het hartje klopt niet.’ Het was vrijdag. Wat er daarna gebeurde... ik weet het eerlijk gezegd niet meer. Ik viel in een afgrond, in een leegte... De tijd verstreek en ik wachtte op de controle op maandag, waar de diagnose in het ziekenhuis bevestigd zou worden. ‘Je bent jong. Je hebt nog tijd om kinderen te krijgen’, zei de arts luchtig. Daarna weer een afgrond. Dinsdag 19 december 2006. Ik weet niets meer. Narcose. Daarna een vreselijke leegte. Het was de ergste kerst van mijn hele leven. Ik – die altijd zo van kerst had gehouden – haatte het dat jaar. En nog vele jaren daarna, zo bleek later.

Joanna Szulc

Józef – mijn dubbele regenboogkindje, gebeden en verlangd. Ik wist niet meer of ik er ooit nog een zou krijgen, en hij kwam heel onverwacht ter wereld, eigenlijk niet op het beste moment van ons leven. Maar in ons hart was hij er al heel lang. Zijn glimlach – vaak, vol grenzeloos geluk, elke keer als hij ons of zijn broertjes en zusjes ziet – dat is echt geluk. Hij is ons zonnestraaltje na de duisternis van het verlies van twee piepkleine kindjes. Zo echt, zo vrolijk, rustig, geweldig. Dankzij hem ben ik altijd dankbaar en geef ik de hoop door die hij brengt.