Och, mama!

‘Och, mama!’

Over heilzame ontspannenheid, het recht op je eigen emoties, keuzes maken en hoe belangrijk samenzijn is – een interview met Maria Mrugała, moeder van zeven en draagconsulent bij de Akademia Noszenia Dzieci.

Toen ik je dit gesprek voorstelde, zei je ‘Och, mama!’. Dus … hoe vaak hoor je dat op een dag?

Ohhh, heel vaak. De hele tijd. Ik heb het nooit geteld. Je hebt me op het idee gebracht om streepjes op een bord te zetten, voor de statistiek. 😊

Bij jullie valt er veel te tellen. Stel je je kroost even voor?

Vier geweldige zoons van 12, 8 en 4 jaar en 14 maanden. En drie prachtige dochters van 11, 9 en 6.

Heb je altijd gedroomd van zo’n groot gezin?

Ik wist dat je dat zou vragen 😊. Dat hoor ik vaak. Een groot gezin was altijd mijn droom. En nu heb ik het.

Er zijn momenten dat ik me geen raad weet, overal genoeg van heb en me afvraag of ouders van meerdere kinderen nog zoiets als een eigen leven hebben. En dan kijk ik naar jou en … zie ik precies het tegenovergestelde: een rustige, verzorgde vrouw met een heel hechte band met haar kinderen. Vertel eens, hoe krijg je alles voor elkaar?

Dat hoor ik ook steeds! Hoe doe je dat met zoveel kinderen? Het geheim is: dat doe ik niet! Ik heb in mijn moederschap een grote vrijheid gevonden, die is met de tijd gekomen. En die is een echte zegen geworden. De ontdekking dat ik niet alles hoef te controleren, was een prachtige ervaring en heeft me bevrijd. Die vrijheid, die spontaniteit met de rommel op de achtergrond, een berg vuile vaat en rondslingerend speelgoed, omdat ‘we nu willen lezen, een film kijken, een bordspel spelen of gewoon niks doen’, heeft veel goede kanten. Want de pannen lopen niet weg uit de gootsteen, en het speelgoed kun je opzij schuiven zodat je je vrij kunt bewegen – en samenzijn is wat ik mijn kinderen wil geven, ook al kan ik ze dat niet altijd zoveel geven als ik zou willen. We leven in moeilijke tijden, waarin we ons, of we willen of niet, bij het scrollen op internet met elkaar vergelijken. Ook ik had als jonge moeder vaak schuldgevoelens omdat ik het huishouden, de kinderen en het eten niet rond kreeg en geen tijd voor mezelf had. Die vrijheid die kwam, dat recht om niet alles te hoeven controleren, heeft me veel meer gegeven. Natuurlijk wil ik dat mijn huis altijd schoon is (vooral als er onverwacht bezoek komt), maar zo werkt het niet.

Die hechte band met mijn kinderen die je noemde … ik moet hier wel zeggen dat die er niet altijd uitziet zoals we zouden willen. Want hoewel ik mezelf een geduldig en rustig mens vind, ontplof ik soms heftig als een vulkaan, dus plotseling en zonder na te denken over wat ik zeg en doe, en soms schaam ik me daarvoor. Maar leven met kinderen betekent emoties. Het hele scala aan emoties. En bij ons thuis met zeven kinderen zijn er nog meer emoties, verschillende tegelijk. Ik doe mijn best om dichtbij te zijn als ze me nodig hebben, maar ik kan ook ‘nee’ zeggen, en dat wekt niet bepaald enthousiasme. Toch denk ik dat elke emotie belangrijk is en dat kinderen verschillende ‘versies’ van ons zien. En ik vind dat echt, menselijker.

Wat denk je dat die vrijheid en het recht om niet alles rond te krijgen voor kinderen betekenen? We leven in een tijd waarin de ratrace al op de kleuterschool begint …

Ze laten ons zien dat we maar mensen zijn. Dat de pannen zich zo opstapelen dat er geen lepel meer bij kan, maar dat er wel appeltaart of krentenbollen zijn. Dat je niet alles tegelijk kunt doen. Dat we het recht hebben om te kiezen. Dat betekent dat als ze hun kamer niet willen opruimen omdat ze opgaan in een computerspel, een boek of een spelletje, ze dat later kunnen doen. En dat vind ik prima. Ik hecht er niet veel waarde aan dat alles meteen moet gebeuren. Behalve in situaties waarin sommige dingen meteen moeten, want er zijn nu eenmaal situaties en rommel waarbij het niet anders kan. Maar ik zie ook dat samenwerken, als team, makkelijker en eenvoudiger gaat. Dat betekent niet dat iedereen mee moet doen, maar bijvoorbeeld een paar van hen. Als we iets samen doen, zoals schoonmaken of koken, gaat het veel sneller en makkelijker.

De ratrace begint veel eerder dan op de kleuterschool, waar mijn kinderen trouwens niet naartoe gaan. Ik doe niet mee aan die race en wil dat ook niet.

Dat is een waardevolle les, want ik heb de indruk dat we onszelf steeds minder vrijheid gunnen – en die is nodig. Mag ik vragen waar de beslissing vandaan kwam om je kinderen niet naar de kleuterschool te sturen?

Die beslissing kwam vanzelf. Ik was thuis met de kinderen, omdat er altijd een baby was of er een op komst was, dus ik hoefde ze niet naar de kleuterschool te sturen. Maar ik vind het een persoonlijke kwestie. De ene moeder voelt zich prima met meerdere kinderen tegelijk thuis. De andere wil de oudsten naar de kleuterschool sturen en thuisblijven met de jongste. Ik voelde die behoefte niet, maar makkelijk was het niet. En achteraf gezien was het echt hardcore. Eén op de rug, één voorop en twee in bad.

Als je thuis bent met de kinderen, moet je dan hun tijd plannen, of vermaken ze zich meestal zelf? Wat doe je als ze allemaal zeggen dat ze zich vervelen?

Ohh, sommige van mijn kinderen zou je ‘ikvervelmealtijd’ kunnen noemen, maar meestal vermaken ze zich zelf. Ze kunnen heel goed alleen spelen en zijn zo creatief dat ze me soms verrassen. Als de ‘ikverveelme’-stand aangaat, gaan we naar buiten. We wonen bijna in het bos, waar heel veel te doen is. Daarbij andere lucht, bomen, stenen, takken – en dat is genoeg. Zelfs degenen die niet mee wilden, genieten ervan om in het gras te liggen en niks te doen.

De laatste tijd denk ik er serieuzer over na om de kinderen naar een opvang of school te sturen, maar alleen omdat ik me meer wil richten op wat ik leuk vind, mijn werk. Maar ook hier heb ik die vrijheid: als het plan niet werkt, is er altijd een andere optie.

Hoe vind je tijd voor je werk?

Draagconsulent zijn was altijd mijn droombaan. Ik geloof dat toeval niet bestaat en dat alles in het leven op het juiste moment gebeurt. Ik dacht er al aan toen ik mijn eerste baby droeg, maar de opleiding deed ik pas toen mijn zevende kind een baby was – met ervaring die ik bij verschillende kinderen had opgedaan, maar wel bij mijn eigen. En daar hoort een ongelooflijk verhaal bij: lang geleden was ik bij mijn allereerste draagworkshop bij Magda (Magda Sendor, medeoprichter van AND). En nu hebben Magda en Marta hun eigen school voor draagconsulenten, en dat was een heel ontroerende ervaring. Draagdoekgeschiedenis, herinneringen.

Ik zie dat je werk voor jou niet alleen werk is, maar ook een soort missie. Wat zou je kersverse ouders willen meegeven?

Luister naar jezelf en naar je kinderen. Liefde laat zich niet meten in de hoeveelheid speelgoed en gadgets – die zijn mooi en kleurrijk, maar vervangen geen ouders. Belangrijk zijn nabijheid en de tijd die we met de kinderen doorbrengen. Dat betaalt zich in de toekomst uit, ook al zie je het in het begin anders. En vergelijken doet je geen goed – als je naar andere ouders kijkt, en dan ook nog maar naar stukjes van hun leven, krijg je al snel schuldgevoelens.

Prachtige woorden! Hartelijk dank voor het interview!

https://www.facebook.com/ChustoMania-Maria-Mruga%C5%82a-Doradca-Noszenia-Dzieci-506017026425740/