Het bijzondere verhaal van LennyLamb
Dit verhaal begint in mei 2007. In ons kleine appartementje in de Warschause wijk Bemowo wordt Franciszek geboren. Onze kleine cherubijn. Toen wist ik nog niet dat wat er ging gebeuren ons hele leven zou veranderen – en het leven van veel moeders over de hele wereld.
De eerste wandeling met Franek – een ramp. Ik zet nauwelijks drie stappen of mijn engeltje zet zo’n sirene aan dat je hem in drie wijken verderop hoort. Oppakken helpt maar even. Elke poging om hem in de kinderwagen te leggen eindigt in gekrijs, alsof de kinderwagen zijn grootste vijand is.
Wat moet ik doen? Ik kan toch niet mijn hele leven met een baby tussen vier muren zitten. Een vriendin oppert: misschien een draagdoek? Een draagdoek? Ik ben zo moe dat ik alles zou doen om iets te veranderen. Mijn eerste draagdoek knip ik uit een lap stof die ik in de kast van mijn moeder vind. De familie kijkt me aan alsof ik gek ben. Ga je je kind daar echt in dragen?, vragen ze. Is dat wel veilig? Ze zaaien twijfel. Misschien hebben ze gelijk? En als er iets met hem gebeurt? Maar als ik het niet probeer, zal ik het nooit weten. Na de eerste poging weet ik het. Dicht bij mijn hart is Franek rustig en veilig.
Tegen me aan genesteld geeft hij me een gevoel van vrijheid. Ik kan weer actief zijn, ik heb mijn handen vrij. Ik kan weer gewoon meedoen aan het leven. Mensen ontmoeten. En dat doe ik ook.
Samen met andere moeders die hun kinderen in een draagdoek dragen, vormen we een gemeenschap die elkaar steunt en ervaringen deelt. Steeds meer mensen hebben iets aan onze kennis en waarderen de vrijheid die een draagdoek geeft.
Ik droom van een echte draagdoek. Urenlang struin ik internet af, ik bel en mail met fabrikanten, ook in het buitenland, want in Polen zijn er bijna geen. Uiteindelijk vind ik iemand die Girasol-draagdoeken importeert, geweven door Maya’s in de bergachtige streken van Guatemala. Die draagdoek wordt mijn favoriet, maar keus had ik niet. Ik kocht wat er was. Ik wil een tweede, het liefst bruin met fijne streepjes. Maar zo’n patroon is nergens te vinden. Ik wil niet kopen wat er toevallig is. Ik wil zelf kunnen kiezen. En dan bedenk ik: wat als we ze zelf maken? Mijn man Michał is meteen enthousiast. We beginnen een manufactuur! Mijn zus Kasia en haar man Piotr sluiten zich aan om het product te ontwikkelen. En ze blijven bij ons, in voor- en tegenspoed. En die tegenspoed is groter dan we dachten. De stof die wij willen, is bij geen enkele groothandel te vinden – en zeker niet in zulke hoeveelheden! Dus rijden Kasia en Piotrek met hun groene Mazda naar Łódź. Ze gaan van weverij naar weverij en van naaiatelier naar naaiatelier. ‘Dat kan niet, dat kan niet,’ horen ze steeds weer. Maar zeg maar eens tegen een moeder dat iets wat goed is voor haar kind niet kan! Ik geef niet op. Ik vraag subsidie aan. Muziek van een album van Leny Valentino inspireert ons tot de bedrijfsnaam. Een donzig lammetje komt er heel vanzelf bij – als symbool voor warmte en zachtheid. Het raakt je recht in het hart. We hebben het. We worden LennyLamb.
We vinden een pand en verbouwen het grondig. De verflucht prikt in onze neus, de medewerkers staan klaar, de machines glanzen, het rode lint wacht om doorgeknipt te worden. En plotseling zegt de eigenaar het huurcontract op. We zijn bedrogen. LennyLamb is dakloos. Ik voel me als een leeggeprikte ballon. Wat nu met de medewerkers, de klanten en de bestellingen? We zitten met z’n vieren bij elkaar en denken na. Opgeven? Maar moeders geven niet op! En misschien … misschien moeten we gewoon terug naar huis. Zoals Franek dankzij de draagdoek terugkwam bij mijn hart, keren wij terug naar onze moeder. Naar Kłudzice.
We beginnen opnieuw. De stoffen voldoen nog steeds niet aan onze eisen, en we wachten maandenlang tot onze ontwerpen gemaakt worden. De mannen besluiten: we moeten een eigen weverij hebben! We zetten het eerste, tweedehands weefgetouw neer. De montage duurt vijf maanden! Een schok! We leren stap voor stap en bewaken het proces van de eerste draad tot het eindproduct. We weten al dat er meer weefgetouwen moeten komen. Michał en Piotr wonen zo’n beetje in de nieuwe weverij. De slapeloze nachten betalen zich uit. Een oude schuur krijgt een nieuw leven en biedt vandaag plaats aan zeven moderne weefgetouwen. Binnen 2–3 weken weven ze de stoffen die we willen. Met de juiste structuur, niet te dun, niet te dik, precies elastisch genoeg, zacht en stevig.
Alle draagdoeken die we ontwerpen, worden getest door onze kinderen, alle zeven. Ons familiebedrijf, verscholen tussen bossen en velden in onze thuisstreek, is nu een wereldwijd bekend merk. Geweven uit liefde voor kinderen en zorg voor volwassenen. We maken draagzakken, draagdoeken en alles wat het dragen van de kleintjes mogelijk maakt. In de kleuren en patronen waar onze klanten van dromen. Heel simpel: wij zijn experts in dragen.